Vechten tegen de Bierkaai

Vechten tegen de bierkaai. Dat is hoe dit artikel gaat heten, en hoe ik mij af en toe voel. Ik schrijf dit niet om medelijden op te wekken, of om de zielige ik uit te hangen. Ik schrijf dit om mezelf te motiveren, anderen te motiveren, en zodat ik iets terug te lezen heb als ik me weer eens zo voel.

Vechten tegen de bierkaai betekent volgens “genootschap onze taal”, het onmogelijke proberen te bereiken. En wat ik al jaren probeer te bereiken is een versie van mezelf waarin ik gelukkig ben met mijn gewicht, uiterlijk maar ook vrede heb met alle medische poespas die er om mij heen hangt. Dit gaat niet zonder slag of stoot.

377284_10151044936908333_1874015658_n

Ik ben nooit erg slank geweest. Mijn bouw is ook vrij compact (leuk woord voor mollig) en ik houd gewoon echt van heel erg lekker eten. Mijn sociale leven is ook met een rechte lijn verbonden aan eten, en ik lust ook ongeveer alles. Dat resulteerde in ongeveer 87 kilo schoon aan de haak. In 2009 ging ik met allerlei vage klachten naar de dokter, werd gelijk doorverwezen naar het ziekenhuis, en kreeg ik binnen een aantal weken te horen dat ik de auto-immuun ziekte Myasthenia gravis had. Binnen no time zat ik aan een dosis medicijnen en gingen we beginnen aan de behandeling. Ik moest stoppen met de kappersopleiding en raakte arbeidsongeschikt. Daar zit je dan, nog steeds 87 kilo, en geen reet om uit te voeren. Niet omdat je niet wil, maar omdat je lichaam het niet toelaat.

In 2011 werd mijn zwezerik weggehaald. Dit had 2 redenen, de eerste was dat deze langzaam groter kon worden, om vervolgens mijn organen te verdrukken. En de tweede was dat er ongeveer 50% kans bestond dat bij het weghalen ook mijn klachten zouden verminderen. Er zat inderdaad een kleine tumor op de zwezerik, dus gelukkig is deze eruit, maar mijn klachten bleven hetzelfde. Wel moesten ze bij deze operatie wat ribben kneuzen en een long laten klappen anders konden ze nergens bij, dus erg prettig was dit herstel niet. (Ik stopte hier trouwens wel met roken!)546816_10151555063063333_314763448_n

Tijdens mijn herstel van de operatie, werd mijn vader juist ziek. Eten lukte hem niet meer, en zelfs na een paar happen rijst hing hij alweer boven de pot. Na veel aandringen ging hij naar de dokter, en na veel foute diagnoses en ingrepen bleek dat hij uiteindelijk alvleesklierkanker had. Dan valt alle controle weg uit je leven. Bovendien besloot ik met de artsen dat ik zou beginnen met het slikken van prednison. Een medicijn dat veel bijwerkingen heeft, maar al voor veel goede resultaten had gezorgd. Een van deze bijwerkingen is aankomen in gewicht, en omdat ik al zwaar was, wilde ik niet nog meer aankomen. Ik ben nogal een controle-freak en het enige waar ik op dat moment controle over had, was mijn voeding. Ik besloot het roer drastisch om te gooien en viel langzaam wat kilo’s af.

Mijn vader onderging allerlei operaties met allerlei complicaties. Ik heb een keer in alle paniek 112 moeten bellen omdat er vocht achter zijn longen zat en hij bijna “verdronk”. Hij begon met erg zware chemo’s om vervolgens in 2013 “genezen” verklaard te worden. Ik was ondertussen 30 kilo kwijt en begon met ergo en fysiotherapie in een revalidatiecentrum. Ik was nu wel 57 kilo, maar was nog steeds erg zwak. De prednison deed gelukkig erg goed zijn werk, en van echt spieruitval was bijna geen sprake meer. Wel was ik erg snel moe, en natuurlijk zwakker dan gezonde mensen. Ook zorgde de prednison ervoor dat ik haargroei kreeg op plekken waar ik nooit haar had gezien (Hallo snor!), er haar uitviel waar ik het graag wel had gehad, en er vet en vocht ging zitten op plekken waaraan ik zo hard had gewerkt om het er vanaf te krijgen.

Alles ging zo redelijk zijn gangetje, tot in september 2014 mijn vader ineens een maagbloeding kreeg. Als een speer naar het ziekenhuis waar hij hiervoor werd behandeld. Omdat wij aangaven dat mijn vader bekend was met kanker, werd hij in het ziekenhuis gehouden voor verder onderzoek, en waar wij al voor vreesde werd werkelijkheid. De kanker was terug, en de chemo’s begonnen weer. Wat ik volgens mij nog niet heb verteld is dat hij stront en stront ziek werd hiervan. Het enige wat hij kon in de chemo week was op bed liggen en in de herstel week op de bank.

dscn3120Ik woonde ondertussen niet meer thuis, ik ging samenwonen met mijn vriend, en werkte aan mijn eigen herstel. Kocht een elektrische fiets waardoor ik zelf mijn boodschappen kon doen, en was door middel van het ov redelijk mobiel.

Ik weet niet meer wanneer het precies was, maar ergens begin 2015 besloot mijn vader dat het (ook) voor hem vechten tegen de bierkaai was. Je moet je even voorstellen dat een man die altijd 110 kilo woog (Ja mijn vader was een flinke) was afgevallen tot een mannetje van (uiteindelijk) geen 50 kilo meer. 24 april gingen we met zijn alle nog naar de Efteling omdat hij dat zo graag wilde, en op 9 mei is hij uiteindelijk gestorven.

Daar gaat alle controle weer. En het klinkt misschien vreemd, maar ik kan me van de weken daarna weinig meer herinneren. Wel besloot ik voor mezelf 1 ding en dat was dat ik goed voor mezelf ging zorgen en ging genieten van alle mooie momenten. Ik kwam 5 kilo aan, en vond dit vreselijk! Nog steeds is dit iets waar ik moeite mee heb, vooral omdat het me het angstige gevoel geeft dat ik de controle verlies. Ik begon veel energie te steken in de blog, wat ook zijn vruchten afwierp. Ik kreeg superveel leuke reacties, en leuke interacties met allerlei mensen.

Ondertussen slikte ik een erg hoge dosis prednison, en omdat het goed ging, besloten de dokter en ik samen om dit langzaam te gaan afbouwen. Ook was al 6,5 jaar samen met mijn vriend, en kwam het onderwerp “kinderen” steeds vaker ter spraken. Niet dat we er al aan wilde beginnen, maar omdat ik een ziekte heb die zorgt voor extra vermoeidheid en spieruitval werd mij aangeraden om niet zomaar zwanger te raken. Dit was een van de redenen dat ik in februari besloot te gaan “bewegen” zo goed en zo slecht dat dit ging. En eigenlijk is de reden dat ik dit hele verhaal begon te typen vanochtend dat ik wakker werd met zo ongelooflijk veel pijn, dat ik even een reminder moest hebben waarom ik dit ook alweer doe, zonder dat ik eigenlijk veel resultaat zie.img_20160815_165256

Zoals ik al vertelde, willen wij ooit kinderen. Ik besloot dan ook in december al te stoppen met de pil. Eigenlijk niet eens voor de kinderwens, maar omdat ik die hormonen in mijn lichaam gewoon beu was. Ik stopte al een hoop troep in mijn lichaam omdat het moest, en als daar een pilletje vanaf kan, graag. Maanden gingen voorbij en ik begon dus met sporten. Een klein probleempje was alleen dat ik geen periode kreeg. Hiervoor ben ik naar de gynaecoloog geweest en in de eerste instantie ziet alles er prima uit. Het kan heel goed door de prednison komen dat het niet op gang komt, maar voor de zekerheid is er ook bloed geprikt. Hier krijg ik over een paar weken uitslag van.

Ik besloot een aantal maanden geleden ook langs te gaan bij health advies in Breda om mijn vet te laten meten. 32% schoon aan de haak en 61 kilo. Nog steeds 5 kilo zwaarder als wat ik wilde zijn. Ik besloot met hun voedingsadvies aan de slag te gaan, en daarbij zo goed mogelijk te sporten als ik kon. Momenteel zit ik op 24,7% body-fat en nog steeds die 61 hardnekkige kilo’s.

En dit is dus waarom ik dit hele artikel geschreven heb, want nu ik het zo zie staan allemaal denk ik. Ja eigenlijk heb je al best wat bereikt. En hoewel ik wat zwaarder ben als dat ik eigenlijk wil, ik ben wel sterker dan ooit.

De prednison slik ik nog steeds, en er zit nog steeds hardnekkig vocht en vet op plaatsen waar ik het niet vanaf krijg, maar ik zorg goed voor mezelf. En momenteel zit ik hier, met teveel pijn in mijn lichaam om te bewegen omdat ik gisteren besloot dat het wel een goed idee was om 60 squats, 60 dips en 100 crunches te doen, en bedenk ik me dat het helemaal niet erg is dat ik vandaag niet sport.

Morgen is er weer een dag, en een nieuwe kans om er 100% voor te gaan. En zo leer ik langzaam de controle los te laten..

Liefs,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *