Lief zijn voor jezelf

Ik typ dit berichtje omdat ik merk dat ik me de laatste tijd erg onrustig voel. Ik merk dat ik controle wil hebben over alles wat ik doe, en als dat niet lukt, ik me nog onrustiger ga voelen.

 

In een eerder berichtje vertelde ik jullie mijn afval verhaal, en dat dat me een gevoel van controle gaf. En controle geeft me een gevoel van veiligheid.

Nu was ik 30 kilo kwijt, en ondertussen zijn er (in een jaar of 3 a 4) weer 5 kilo’s bijgekomen. Dit maakt me onrustig.

Onrustig omdat ik niet meer zo zwaar wil worden als voorheen. Onrustig omdat ik niet meer de controle wil verliezen.

Aan de ene kant wil ik ontzettend graag genieten van het leven, en begrijp me niet verkeerd, 90% van de tijd doe ik dit. Maar er blijft altijd een stemmetje in mijn achterhoofd dat me niet voluit laat genieten van een avondje uit eten, of een avond borrelen in de kroeg. Misschien wel op het moment zelf, maar dan zeker niet achteraf. En dit vind ik stom.

En het ergste is, ik weet niet goed hoe ik het uit moet zetten. Ik wil ontzettend graag goed voor mijn lichaam zorgen. Juist omdat het ziek is, wil ik het voeden met de dingen die het nodig heeft. Dus veel eiwitten voor de spieropbouw en veel groenten en fruit voor de vitamientjes, noem zo maar op. Waarom laat mijn hoofd me dan niet genieten van een stuk taart…

Het stomme is, op dat moment zelf (Als ik dus een lekker stuk taart of koek eet) denk ik YOLO!! lekker doen. Maar de dag daarna merk ik aan mezelf dat ik een stuk kritischer kijk naar wat ik eet, om zo te compenseren voor de dag ervoor.

Eigenlijk ben ik het enorm beu om zo te leven, maar aan de andere kant is de angst om het los te laten nog veel te groot. Ik wil een manier vinden van balans, maar dit gaat toch iets moeilijker dan verwacht.

Misschien komt het omdat ik nooit een slanke den ben geweest, en dit waarschijnlijk ook nooit zal worden. Misschien komt het omdat op tv en social media zoveel te zien en vinden is over het ideale lichaamstype en hoe je dat kunt bereiken dat ik, en andere met mij, een vertekend beeld krijgen over hoe ze eruit zouden moeten zien. Misschien moet ik leren accepteren dat ik waarschijnlijk altijd een vetrandje en loszittend vel zal blijven hebben.

Stom is het! Dat weet ik wel. En om heel eerlijk te zijn, wil ik dit bericht het liefst afsluiten met te zeggen dat ik me minder druk ga maken, en alleen nog maar ga genieten etc etc. Maar ik weet dat me dat zo 1-2-3 toch niet gaat lukken. Wel doet me dit al enorm goed. Gewoon even alles van me af typen. En waarom zou ik het dan niet online gooien. Het is niet iets waar ik me voor schaam, omdat ik weet dat zoveel meiden dit zelfde gevoel hebben.

Dit betekent natuurlijk niet dat ik ongelukkig ben hoor!! Verre van dat. Ik heb zowat alles wat mijn hartje begeerd. Er is gewoon dat ene knagende stemmetje in mijn hoofd dat soms een heel erg onzeker meisje van mij maakt. Een meisje dat bang is controle te verliezen, emoties te tonen, dat soms in de spiegel kijkt en best tevreden is, maar vaak ook niet. Maar wel een meisje dat doorzet, staat voor wat ze wil, en dat meestal ook bereikt.

Dus bij deze ga ik proberen te veranderen van mindset. Me te focussen op gezondheid en gevoel. Dit proberen te combineren met dat kleine beetje controle waar ik waarschijnlijk toch nooit vanaf ga komen, om zo een versie van mezelf te vormen die gelukkig is op alle vlakken, in elke situatie, op elk moment. Zonder schuld, zonder angst, en vooral zonder gemeen te zijn naar mezelf.

Misschien is dat wel mijn wijze les voor vandaag. Een beetje liever zijn voor mezelf. Als we allemaal wat liever zouden zijn voor onszelf, en voor elkaar. Dat zou pas mooi zijn..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *