Kom we nemen een baby – Als zwanger worden niet meteen lukt

Deze blogbost staat al een lange tijd op mijn to-do list. Het is er alleen nog nooit van gekomen omdat ik altijd wel twijfelde aan iets. Wil uberhaupt iemand dit wel lezen? Ik besloot het gewoon voor mezelf te verwoorden en mocht het interessant zijn voor een ander is dat mooi meegenomen.

Voor ik begin even een hartje naar alle vrouwen die zo graag mama willen worden, maar waarbij het tot op heden nog niet is gelukt. 

Zoals sommige wel weten heb ik sinds 2009 een spierziekte. Na een periode van veel proberen met medicijnen en operaties besloten we prednison te gaan gebruiken. Best een flinke dosis die ook de nodige bijwerkingen met zich mee bracht. Toendertijd slikte ook nog de anticonceptiepil. Deze was voorgeschreven toen ik voor het eerst ongesteld werd en daar ben ik nooit meer vanaf gestapt.

Op het heftigste moment slikte ik elke ochtend een handjevol pillen en in de loop van de dag nog een paar. Ik vond dat dit anders kon en begon als eerst met het schrappen van een onnodige pil, de anticonceptie.  Vanaf hier heb ik even mijn documentje erbij gepakt, want ik heb dus voor mezelf bijgehouden hoe het allemaal is gegaan sinds toen.

Het was was 2015 toen ik besloot te stoppen met de pil en omdat ik deze ruim 10 jaar had geslikt was het ook niet raar dat mijn cyclus niet meteen op gang kwam. Gewoon afwachten en het zou vanzelf wel komen. Na een aantal maanden ben ik hiervoor naar de huisarts gegaan die mij een kuur primolut voorschreef. Deze zou je cyclus even “aan moeten slingeren” zoals hij dat toen zei. Zo gezegd zo gedaan, inderdaad had ik daarna een bloeding en vervolgens weer maanden niet. Poging mislukt.

In de tussentijd is het alweer zomer 2016, Andy en ik zijn dan 7 samen, hebben een leuk huis met katten en beginnen toch ook af en toe wel eens aan een baby’tje te denken. Nog niet op korte termijn perse, maar omdat het niet allemaal van een leien dakje gaat besluit ik toch eens richting het ziekenhuis te gaan voor mijn probleem.

In Breda werden zowel ik als Andy grondig onderzocht op onze vruchtbaarheid en besloten ze me door te sturen naar het Erasmus MC, omdat daar meer ervaring was met vrouwen die mijn spierziekte hebben en ook zwanger willen worden. Eind 2016 konden we daar terecht en begonnen alle onderzoeken weer opnieuw. Erg frustrerend. Ik zag in korte tijd enorm veel artsen en polis waaronder, Verloskunde, Cardiologie, Neurologie en Voortplantingsgeneeskunde.

Na een uitgebreid hartonderzoek inclusief fietstest was de conclusie dat dat allemaal goed werkte gelukkig. Ook vond de neuroloog het een goed idee om de Prednison te verlagen om zo de bijwerkingen te verminderen. Een COLA onderzoek werd ook ingepland. Dit klinkt leuker dan dat het daadwerkelijk was, want dit onderzoek bestaat uit een gesprek gevolgd door een uitgebreid inwendig onderzoek en het doneren van 8! buisjes bloed. Dit allemaal op een nuchtere maag. 6 weken duurde het voordat we hier van de uitslag kregen.

Ik heb PCOS blijkt uit alle gegevens, wat inhoud dat ik te veel eicellen maak. Hierdoor krijgt er niet 1 de kans om uit te groeien tot een volwaardig eitje.  Ondertussen is het halverwege 2017 en na nog een aantal inwendige onderzoeken mag ik beginnen met het inspuiten van hormonen om mijn eitjes te laten rijpen en zo hopelijk een kindje te krijgen.

De eerste ronde heb ik ruim 2 weken elke avond hormonen gespoten. Helaas was de dosering te laag en moest deze ronde worden afgebroken. Je krijgt dan weer een ronde primolut die ervoor zorgt dat je eitjes loskomen en je vervolgens ongesteld wordt. Ondertussen moesten we ook nog langs de klinisch geneticus voor een uitgebreid stamboom onderzoek. Ik snap dat dit in sommige gevallen best belangrijk kan zijn, in ons geval hadden zowel wij als de dokter niet echt een idee waarom we er waren.

De tweede poging ging gelukkig iets sneller omdat ik de gehele dosis hormonen mocht spuiten. Helaas mocht het niet zo zijn deze keer en werd ik weer ongesteld.

Maand 3 hebben we express overgeslagen omdat we op vakantie gingen naar Griekenland. Alleen werd ik deze keer niet ongesteld. Na een tijd wachten, zwangerschapstesten doen want ja “het zal toch niet”, teleurstelling en een dosis primolut werd ik ongesteld en konden we op 01 augustus weer beginnen met de hormonen. Na een aantal ziekenhuisbezoeken (ze kijken om de 2/3 dagen hoe je eitjes groeien) kreeg ik op mijn verjaardag 12/08/2017 te horen dat mijn eitje groot genoeg was en we weer mochten proberen.

Na anderhalve week verloor ik weer wat bloed. Ontzettend teleurgesteld natuurlijk, maar de volgende dag was er geen druppel mee te bekennen. Toch een test gedaan en ondanks dat het nog te vroeg was: positief!!

Met 7 weken had ik een echo en werd het bevestigd. Ik was zwanger.

Even een fast forward naar het heden want ondertussen is Avi geboren op 26/04/18. Anderhalve week te vroeg in het Sophia Ziekenhuis in Rotterdam. Mocht het interessant zijn wil ik ook best een keer mijn bevallingsverhaal delen. In tegenstelling tot de horrorverhalen die je vaak hoort, had ik een prima bevalling.

Liefs,

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *